Η εξωτερική δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) περιλαμβάνει την άσκηση κοινής πολιτικής που καλύπτει τις εμπορικές σχέσεις με τρίτες χώρες. Σημαντική υπήρξε η συμβολή του Δικαστηρίου της ΕΕ στην αποσαφήνιση κρίσιμων ζητημάτων σχετικών ιδίως με τη φύση της αρμοδιότητας άσκησης της Κοινής Εμπορικής Πολιτικής (ΚΕΠ) και με τους τομείς που εμπίπτουν στο πεδίο της. Στην παρούσα μελέτη αναλύονται οι πρόσφατες αποφάσεις που εστιάζουν (α) στο θέμα του αποκλειστικού χαρακτήρα της ενωσιακής αρμοδιότητας για τη λήψη μέτρων εμπορικής πολιτικής και του συνεπακόλουθου αποκλεισμού της θέσπισης τέτοιων μέτρων από τα κράτη μέλη, ο οποίος τελικά κρίνεται υπό το πρίσμα της παροχής σχετικής εξουσιοδότησης από την ΕΕ, (β) στο θέμα της οριοθέτησης του πεδίου εφαρμογής του Κανονισμού 2019/452 σχετικά με τη θέσπιση πλαισίου για τον έλεγχο των άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ) στην Ένωση από τα κράτη μέλη, ζήτημα που είναι κρίσιμο για να διασφαλιστεί ο αποτελεσματικός έλεγχος των ξένων επενδύσεων που απειλούν τη δημόσια τάξη και ασφάλεια στα κράτη μέλη και στην ΕΕ, (γ) στο θέμα της λήψης από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ μέτρων εμπορικής άμυνας με έμφαση στον δικαστικό έλεγχο επί των ενωσιακών αυτών μέτρων.