Η δυνατότητα της Οδηγίας να αναπτύσσει άμεσο αποτέλεσμα αναγνωρίστηκε από το ΔΕΕ με στόχο τη διασφάλιση της προστασίας των δικαιωμάτων των ιδιωτών έναντι της αδράνειας ή της πλημμελούς μεταφοράς της από τα κράτη μέλη. Η νομολογία διακηρύσσει παγίως την αρχή ότι η Οδηγία δεν μπορεί να έχει οριζόντιο άμεσο αποτέλεσμα, παράλληλα, όμως, έχει αναπτύξει μια σειρά μηχανισμών που αναπληρώνουν την έλλειψη αυτή. Μέχρι πρόσφατα, οι μηχανισμοί αναπλήρωσης είχαν ως βάση την ίδια την Οδηγία (διεύρυνση…

Η νομολογία «Βόσπορος» έχει απασχολήσει έντονα τόσο την ακαδημαϊκή κοινότητα όσο και τις «άμεσα εμπλεκόμενες» έννομες τάξεις με τα αντίστοιχα δικαστήριά τους (ΕΕ και ΔΕΕ από τη μια πλευρά, ΣτΕ και ΕΔΔΑ από την άλλη). Με τη σύναψη της πρόσφατης συμφωνίας προσχώρησης της ΕΕ στην ΕΣΔΑ, το ζήτημα της διατήρησης ή μη της εν λόγω νομολογίας μετά την ολοκλήρωση της προσχώρησης τέθηκε (μεταξύ άλλων) στο προσκήνιο. Επιχειρήματα έχουν διατυπωθεί σαφώς και για τις δύο θέσεις,…

Η μελέτη επικεντρώνεται στο περιεχόμενο της συμφωνίας που επιτεύχθηκε στη συνεδρίαση του Συμβουλίου των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις 20 Δεκεμβρίου 2023. Η εν λόγω πολιτική συμφωνία είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς στα αποτελέσματα αυτής πρόκειται να δομηθεί το νέο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Διακυβέρνησης και του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο αναμένεται να αρχίζει να εφαρμόζεται εντός του 2024. Για τη διαμόρφωση του νέου πλαισίου πρόκειται να εκδοθούν νέοι Κανονισμοί με σκοπό τη…

Το παρόν άρθρο αφορά τη νέα Οδηγία που εκδόθηκε για το περιβαλλοντικό έγκλημα. Η δευτερογενής αυτή νομοθεσία έχει ως στόχο να αυστηροποιήσει και να συγκεκριμενοποιήσει το πλαίσιο σχετικά με την εγκληματική συμπεριφορά η οποία είναι ζημιογόνα για το φυσικό περιβάλλον και τον άνθρωπο. Παράλληλα, εισάγει ένα νέο κυρωτικό πλαίσιο σχετικά με τις παραβιάσεις που συντελούνται από φυσικά ή νομικά πρόσωπα. Ο μηχανισμός της Οδηγίας αποσκοπεί και στην επικαιροποίηση και εναρμόνιση της Ένωσης με τα νέα…

Οι επιχειρήσεις που ωφελούνται από ένα καθεστώς παράνομων κρατικών ενισχύσεων συχνά στρέφονται κατά του κράτους μέλους αξιώνοντας αποζημίωση λόγω παράβασης της σχετικής ενωσιακής διάταξης του άρθρου 108 παρ. 3 της ΣΛΕΕ. Σε μια τέτοια περίπτωση τίθενται σημαντικά και εν μέρει άλυτα, από την ενωσιακή και εθνική νομολογία, ζητήματα σχετικά με τη στοιχειοθέτηση της ευθύνης του κράτους μέλους, την επίδραση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του ενάγοντος στο βάσιμο της σχετικής αξίωσης και την ανάγκη διασφάλισης…