Η έναρξη της ποινικής δίωξης στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαμορφώνεται υπό την επίδραση διαφορετικών νομικών παραδόσεων και δικονομικών προτύπων, τα οποία αποκλίνουν ιδίως ως προς τον ρόλο του εισαγγελέα, την έκταση της διακριτικής του ευχέρειας και την ένταση του δικαστικού ελέγχου. Η παρούσα μελέτη εξετάζει τα συστήματα ποινικής δίωξης στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, αναδεικνύοντας τόσο τις μεταξύ τους αποκλίσεις όσο και τις κοινές δικαιοκρατικές εγγυήσεις που τα διατρέχουν. Η συγκριτική αυτή προσέγγιση αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο πλαίσιο της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις, όπου οι διαφορετικές εθνικές ρυθμίσεις καλούνται να λειτουργήσουν εντός ενός κοινού χώρου αμοιβαίας αναγνώρισης και εμπιστοσύνη. Υπό το πρίσμα αυτό, εξετάζονται τα δικαιοκρατικά ελλείμματα που ανακύπτουν κατά τη διαδικασία αυτή και επηρεάζουν οριζόντια τη διασυνοριακή συνεργασία. Ειδικότερα, αναλύεται πώς οι αποκλίσεις αυτές συναρτώνται με ευρύτερα ζητήματα αμοιβαίας αναγνώρισης, όπως το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και οι συνθήκες κράτησης, ενώ παράλληλα εξετάζεται η επίδραση συστημικών παραγόντων, όπως η δικαστική ανεξαρτησία και η υπεροχή του ενωσιακού δικαίου. Στο πλαίσιο αυτό, αναδεικνύεται ο ρόλος της νομολογίας του Δικαστηρίου και των ενωσιακών θεσμών στη διαμόρφωση κοινών ελάχιστων προτύπων.