Το άρθρο εξετάζει τη δευτερογενή θυματοποίηση των θυμάτων έμφυλης βίας, κυρίως γυναικών και αναφορικά με εγκλήματα σεξουαλικής κακοποίησης και βιασμού, ως παράγοντα αποτροπής πρόσβασής τους σε δίκαιη και αμερόληπτη δίκη, από τις αρχές απονομής της ποινικής δικαιοσύνης. Εντοπίζεται η εσφαλμένη χρήση του όρου από τη νομοθεσία και μέρος της θεωρίας, ενώ οι διαστάσεις του φαινομένου φωτίζονται μέσα από τη σχετική νομολογία του ΕΔΔΑ με αναφορά και στο επίπεδο της Επιτροπής CEDAW των Ηνωμένων Εθνών.