Τριάντα χρόνια μετά την Bosman, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) φαίνεται να μετατοπίζει σταδιακά το κέντρο βάρους της νομολογίας του για τον επαγγελματικό αθλητισμό: από την προστασία της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων-αθλητών (άρθρο 45 ΣΛΕΕ) προς μια πυκνότερη, πιο επιθετική εφαρμογή του δικαίου ανταγωνισμού στην ίδια την αγορά εργασίας (άρθρο 101 ΣΛΕΕ). Η απόφαση CD Tondela (C-133/24, 30 Απριλίου 2026) αποτελεί το τελευταίο, και ίσως πιο αποκαλυπτικό, κεφάλαιο αυτής της εξέλιξης, εντάσσοντας τις συμφωνίες μη-προσέλκυσης παικτών (no–poach agreements) στην ίδια οικογένεια περιορισμών «ως εκ του αντικειμένου» με τις κλασικές συμπράξεις κατανομής πηγών εφοδιασμού. Το παρόν άρθρο ιχνηλατεί αυτή τη μετατόπιση μέσα από έξι σταθμούς – Bosman, Meca–Medina, την «τριλογία» Superleague/ISU/Royal Antwerp, FIFA κατά Diarra και CD Tondela – και εξετάζει αν το ισχύον καθεστώς μεταγραφών της FIFA μπορεί να επιβιώσει σε ένα νομικό περιβάλλον, όπου η αγορά εργασίας των αθλητών αντιμετωπίζεται πλέον ως αγορά εισροών (input market), υποκείμενη στους ίδιους κανόνες με κάθε άλλη αγορά εργασίας υψηλής εξειδίκευσης.