Το παρόν άρθρο επικεντρώνεται στην πολυεπίπεδη εξέταση της καινοτόμου ρυθμιστικής πρωτοβουλίας του Κανονισμού για τις Ψηφιακές Αγορές (DMA). Αρχικά, πρόκειται να ερευνηθούν οι λόγοι που δικαιολογούν τη ρύθμιση ενός τέτοιου νομοθετικού πλαισίου, ενώ επακολουθεί η ανάλυσή τους και η αξιολόγηση του Κανονισμού από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στη συνέχεια, θα παρουσιαστούν οι προϋποθέσεις που θέτει ο Κανονισμός, για να θεωρηθούν διάφορες υπηρεσίες ως «διακριτές βασικές υπηρεσίες πλατφόρμας», και τα κριτήρια βάσει των οποίων οι επιχειρήσεις χαρακτηρίζονται ως «πυλωροί». Θα γίνει λόγος για την αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να νομοθετεί στον χώρο της τεχνολογίας και των ψηφιακών αγορών και θα παρουσιαστούν τα δυσπρόσιτα σημεία και οι σύγχρονες προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως η επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων. Τέλος, πρόκειται να παρουσιαστούν σημαντικές πρόσφατες αποφάσεις του Γενικού Δικαστηρίου της ΕΕ, που φέρνουν την Επιτροπή αντιμέτωπη με εταιρείες-κολοσσούς, όπως η Meta και η Apple, λόγω του Κανονισμού. Θα ακολουθήσουν συμπεράσματα και κριτική αποτίμηση.